Zoti Montobio, Spanja e ka urrejtjen ndaj shqiptarëve politikë zyrtare, ndaj na i kurseni kllounadat

Nga Kastriot Myftaraj

Tashmë është e qartë se Spanja e ka bërë urrejten ndaj Shqipërisë dhe kombit shqiptar në përgjithësi, politikë zyrtare të saj, edhe pse është shumë larg Shqipërisë dhe Kosovës. Spanja është një nga katër vendet e Bashkimit Europian, të cilat nuk e njohin pavarësinë e Kosovës. Në klubin anti-Kosovë në Bashkimin Europian, Spanja është në shoqëri me Greqinë, Qipron greke dhe Sllovakinë. Greqia dhe Qiproja greke nuk e njohin Kosovën, jo thjesht se janë aleate të Serbisë, por se grekët në të vërtetë nuk e pranojnë as ekzistencën e Shqipërisë si shtet, dhe aspirojnë që ta ndajnë atë me Serbinë, në një situatë të favorshme, gjë të cilën e kanë tentuar jo një herë. Sllovakia është në klubin anti-Kosovë se është afruar me Rusinë, për interesa ekonomike, çka e bën që të mbajë të njëjtin qëndrim me Rusinë për këtë çështje. Spanja nuk ka për refuzimin e pavarësisë së Kosovës interesat që kanë këto vende.
Spanja nuk e pranon pavarësinë e Kosovës se e shikon këtë si një vend musliman, çka tregon se qeveria e së majtës në pushtet në Spanjë, është thjesht hipokrite, kur bën nismëtaren e aleancës së qytetërimeve, atyre të krishterë dhe islamik. Kryeministri spanjoll Zapatero është, së bashku me kryeministrin turk Erdogan, bashkënismëtar i koalicionit të qytetërimeve. Kontigjenti ushtarak spanjoll që gjendet në Kosovë në kuadrin e KFOR sot përbëhet nga 5 (pikërisht pesë) ushtarakë, të cilët do të tërhiqen brenda këtij viti.
Spanja nuk urren vetëm shqiptarët e Kosovës, por edhe ata të Republikës së Shqipërisë. Ministri spanjoll i Punëve të Jashtme, Moratinos (mbiemër ky që ironikisht tregon një origjinë arabe, maure), para pak kohësh, gjatë vizitës në Sarajevë ku foli për liberalizimin e regjimit të vizave mes vendeve të Ballkanit Perëndimor, nuk e përmendi fare Shqipërinë, e cila është një nga dy vendet (vendi tjetër është Bosnjë-Herzegovina), e Ballkanit Perëndimor që u përjashtuan nga liberalizimi i regjimit të vizave me Bashkimin Europian, por foli vetëm për Bosnjë-Herzegovinën. Arsyet që mund të sjellë Spanja për diferencimin e Shqipërisë, dhe që tashmë përbëjnë liturgjinë burokratike të Brukselit, për luftën kundër korrupsionit, krimit etj., të këtij lloji nuk duken të besueshme. Se kur vetë Spanja deri diku është shembull se vendet e prapambetura europiane mund të zhvillohen vetëm me ndihmën e Bashkimit Europian, si mund të zhvillohet ndryshe Shqipëria?
Spanja nuk është bindëse as kur sjell si argument krizën e tashme politike në Shqipëri, për të kundërshtuar liberalizimin e vizave me Shqipërinë, se qëndrimi i Spanjës për Kosovën tregon se bëhet fjalë për një urrejtje të thellë ndaj kombit shqiptar. Spanja nuk mund të justifikohet as me frikën se mos me liberalizimin e vizave do të ketë dyndje shqiptarësh, se shqiptarët sigurisht që nuk do të dynden në Spanjë! Është me të vërtetë qesharake dhe indinjuese kur shikon ambasadorin spanjoll në Shqipëri, Montobio, i cili e mori me shumë pasion rolin që iu dha mundësia të luante si ambasador i vendit kryesues të Bashkimit Europian për gjashtëmujorin e parë të vitit 2010, për të ndërhyrë në politikën e brendshme shqiptare, pothuajse sa ambasadori amerikan. Montobio, ky “spanjoll” me tipare qartësisht arabe, mbeturinë gjenetike e pushtimit arab të Spanjës, u soll sikur vendi i tij të ishte një nga donatorët e mëdhenj europianë të Shqipërisë. Në fakt Spanja nuk është fare vend kontributor në buxhetin e Bashkimit Europian, nga ku dalin edhe ndihmat për Shqipërinë, por është vend që përfiton ndihma nga Bashkimi Europian, pra financiarisht ka të njëjtin status si Shqipëria. Spanja ka afërsisht borxhe sa Greqia dhe është e sigurt se brenda dy viteve të ardhshme ka për t’ i sjellë Bashkimit Europian po ato probleme si Greqia.
Prandaj, Spanja bën mirë që të kursejë edhe ato para që shpenzon për ambasadën e saj në Shqipëri, se kjo ambasadë nuk ka ç’ na duhet fare, se është një luks që një vend i zhytur në borxhe dhe që merr ndihma nga Bashkimi Europian, të shpenzojë për të shprehur urrejtjen e tij ndaj një vendi të vogël si Shqipëria, i cili nuk i ka bërë kurrgjë të keqe Spanjës gjatë historisë. Spanja e kupton se urrejtja e saj për kombin shqiptar ka rënë në sy për keq, ndaj përpiqet të bëjë ndonjë gjest me të cilin i vihet një “gjethe fiku” lakuriqësisë së kësaj urrejtjeje, siç ishte dhënia e Çmimit “Princi i Asturias” për Ismail Kadarenë. Ismail Kadare nuk duhet ta kishte pranuar këtë çmim, ashtu siç nuk pranoi të shkonte në Greqi, pas racizmit antishqiptar që u shpreh në paradën ushtarake greke në Athinë. Por Kadare nuk mund ta refuzonte çmimin spanjoll se ai jepej bashkë me 50 mijë euro, ndërsa në Greqi nuk i kishin ofruar asgjë. Por Ismail Kadare nuk duhet që ta kishte pranuar çmimin spanjoll edhe për një arsye dinjiteti personal, se ky Princi i Asturias, po na del Princi Palaço, derisa u martua me një gazetare televizive meksikane, së cilës tabloidet i kanë numëruar aq shumë histori dashurish, saqë do të mjaftonin për të furnizuar skenarin e dhjetë telenovelave latinoamerikane për rolet e kurvave.
Meqënëse ambasada spanjolle na dha këtë spektaklin e leximit të “Don Kishotit”, e mira ishte të shpenzonte dhe disa para që të ndreqej një krim që është bërë ndaj Servantesit në Shqipëri, pikërisht me librin “Don Kishoti”. Fan Noli, i cili e përktheu vëllimin e parë të librit, për qëllime propaganda politike, siç thotë në parathënie, mori edhe pjesë nga vëllimi i dytë dhe ia bashkoi të parit, në mënyrë krejt arbitrare, thjesht se iu dukën të përshtatshme për qëllimin për të cilin e përktheu librin. Kur u përkthye dhe u botua vëllimi i dytë në kohën e regjimit komunist, nuk u bënë rregullimet e nevojshme, madje u shkurtua një pjesë jo e vogël e librit të cilin regjimi e shikonte si subversive. Po të dojë, ambasadori spanjoll le të pyesë përkthyesin e vëllimit të dytë, Petro Zhejin, i cili pati shumë probleme me drejtoreshën e shtëpisë botuese, kur kërkoi që të ndreqej vandalizmi që kishte bërë Noli me këtë kryevepër. Unë, që e kisha lexuar kryeveprën e Sevantesit në kohën e komunizmit, e zbulova krimin që ishte bërë me të, kur e lexova anglisht librin në periudhën paskomuniste, për shkak se ishte e qartë që Noli më tepër se përkthim kishte bërë një libër të ri, si variacion mbi atë të Servantes.
Pas rënies së komunizmit, kur libri u botua dy herë, vëllimi i parë u la siç e kishte bërë Noli dhe vëllimi i dytë siç e kishte bërë shtëpia botuese e regjimit komunist. Kjo marrëzi e çuditshme ndodhi sepse ata që ribotuan “Don Kishotin” në Shqipëri e shohin atë që ka bërë Noli dhe shtëpia botuese e kohës së komunizmit si një dogmë e cila nuk mund të preket, por thjesht duhet riprodhuar si një një ritual fetar.
Dikush duhet t’ ja ketë treguar besoj ambasadorit Montobio besoj këtë histori. Prandaj duhej pritur që derisa ambasadori spanjoll e kishte marrë vesh këtë gjë, në takimin që ai mbajti duhet të ishte ishte paraqitur një botim i rregullt i “Don Kishotit”, i sponsoruar nga ambasada spanjolle. Derisa kjo nuk ndodhi shtyhem të besoj se urrejtja e Spanjës ndaj shqiptarëve është aq e madhe saqë mendojnë se ne nuk e meritojmë të kemi në duar as botimin e saktë të “Don Kishotit”.